Ο Ρόκυ της γειτονιάς

Ήταν μεσημεράκι και μόλις είχα βγει από τα αποδυτήρια του γυμναστηρίου μου, με φόρμα και πετσέτα περασμένη από το λαιμό, έτοιμος για να ανέβω στον ηλεκτρονικό διάδρομο για μερικά χιλιόμετρα. Μέσα στην μικρή αίθουσα με τα δεκάδες όργανα γυμναστικής και τους διαδρόμους τοποθετημένους περιμετρικά στους τοίχους, υπήρχαν 5-6 άτομα. Σάββατο πρωί λίγοι είναι αυτοί που πάνε για γυμναστική σε σχέση με τα βράδια των καθημερινών. Επέλεξα τον διάδρομο που βλέπει μπροστά σε ένα καθρέφτη που είναι κρεμασμένος στον τοίχο, μέσα από τον οποίο μπορείς να δεις όλη τη κίνηση στην αίθουσα. Έβαλα τα ακουστικά του κινητού στα αυτιά για να ακούσω ράδιο στην μοναχική εικονική μου διαδρομή. Πάτησα τα κουμπάκια του διαδρόμου και η βόλτα ξεκίνησε. Λίγα λεπτά μετά και νοιώθοντας τη μονοτονία και τη βαρεμάρα που νοιώθει ο καθένας που κουνάει τα πόδια του πάνω στο διάδρομο, άρχισα να χαζεύω μέσα από τον καθρέφτη. Στην πίσω αριστερή άκρη από το σημείο που βρισκόμουν, ήταν παρατεταγμένοι άλλοι τέσσερις διάδρομοι. Στον μεσαίο έκανε ελαφρύ τζόκιν ένας τύπος γύρω στα 24-25, μεσαίου αναστήματος, αρκετά εύσωμος  με ξυρισμένο κεφάλι και την αξυρισιά του πιθήκου στο πρόσωπο. Τίποτα το αξιοπερίεργο μέχρι εδώ. Ωστόσο κάποια στιγμή άρχισε να κάνει κάποιες κινήσεις εξαιρετικά αστείες. Στα ηχεία του γυμναστηρίου ακουγόταν η μουσική από ένα ραδιοφωνικό σταθμό. Ο τύπος άρχισε, τρέχοντας πάνω στο διάδρομο, να δίνει ρυθμικά γροθιές στον αέρα, πότε με το δεξί χέρι και πότε με το αριστερό. Αφού έριχνε τρεις τέσσερις μπουνιές στον αέρα, μετά κόλλησε τα χέρια του στο σώμα και συνέχισε να τρέχει, ρίχνοντας προς τα εμπρός μία τον αριστερό του ώμο και μία τον δεξιό. Δεν ξέρω αν αυτές οι κινήσεις ήταν μέρος κάποιας ειδικής άσκησης, ωστόσο εμένα μου θύμισαν τον Σιλβέστερ Σταλόνε στον Ρόκυ Μπαλπόα, στη σκηνή που βγήκε στην πλατεία της πόλης του για τρέξιμο πριν τον μεγάλο αγώνα κόντρα στον Απόλλο. Βέβαια εμφανισιακά ο τύπος είχε τόση σχέση με τον Ρόκυ, όσο τα Ιμαλάια με του Φιλοπάππου. Άλλα οι όλες του κινήσεις μου θύμισαν τη σκηνή της ταινίας που έπεφτε το soundtrack “Gonna fly now” και ο Ρόκυ έτρεχε μέσα από δρόμους τινάζοντας τις γροθιές του, όπως ο τύπος στον διάδρομο. Μου ρθε γέλιο. Παρόλο που  εκείνη την ώρα  δεν άκουγα το γνωστό τραγούδι από την ταινία εκείνη, αλλά το Passenger του Iggy Pop, ο ρυθμός της μουσικής ταίριαζε γάντι με το τρέξιμο του. Λίγα λεπτά μετά ένα ωραίο γκομενάκι,  ξανθό με πράσινο φούτερ ασορτί με τα βαμμένα πράσινα νύχια της, έπιασε τον διάδρομο δίπλα… στον «Ρόκυ». Εκείνος σοβαρεύτηκε για λίγο και άρχισε να τρέχει με βλέμμα βλοσυρό. Η γκόμενα κοίταζε αδιάφορη ευθεία,  έξω από τη τζαμαρία που ήταν μπροστά τους, στον δρόμο. Ο «Ρόκυ» της έριχνε κλεφτές ματιές. Σε λίγο ξανάρχισε να κουνά τους ώμους του. Το όλο θέαμα ήταν κυριολεκτικά ένα video clip. Το Passenger σε ριμέικ. Σκεφτόμουν πως όταν ακούς μουσική από ακουστικά, μπορεί μεν να απομονώνεσαι από τους ήχους του γύρω σου, αλλά αν μη τι άλλο είναι φοβερά διασκεδαστικό. Βλέπεις ανθρώπους και γεγονότα να λαμβάνουν χώρα, συμπτωματικά σχεδόν πάντα, συνοδεύοντας με ρυθμό τη μουσική που ακούς. Σα να βλέπεις ένα- σχεδόν εικονικό -θεατρικό δρώμενο, μόνο για μία φορά, τη στιγμή δηλαδή που λαμβάνει χώρα το γεγονός. Μετά από ώρα τέλειωνα τη γυμναστική μου. Αφού πάτησα το «stop» του διαδρόμου, περίμενα τη πλαστική λωρίδα κάτω απ΄ τα πόδια μου να σταματήσει. Με την άκρη του ματιού μου διέκρινα, κοιτάζοντας τον καθρέφτη στην δεξιά πλευρά του, μια γκόμενα  με ακουστικά στα αυτιά, να κάνει ποδήλατο πίσω δεξιά και να με κοιτάζει με ελαφρύ μειδίαμα στο στόμα. Ίσως να χα γίνει εγώ ο ήρωας του δικού της video clip,. Την έβλεπα να σιγοψιθυρίζει τους στίχους. Φεύγοντας απ΄ την αίθουσα πέρασα από δίπλα της, αδιάφορα και καλά, για να ακούσω τι έλεγε. Μουρμούριζε ένα τραγούδι της Lady Gaga!.. Όχι ρε γαμώτο!