Ντάμα σπαθί ονόματι... Λένα!

Παρασκευή βράδυ. Φεύγοντας απ΄ το σπίτι, στο δρόμο για το γυμναστήριο, πέρασα μπροστά από ένα μικρό καφέ. Μεσοτοιχία με ένα ανθοπωλείο, ένα μικρό αναψυκτήριο, το πολύ 20-30τμ. Θα μπορούσε και να ταν δωμάτιο διαμερίσματος.  «Λένα» το λένε. Μίνι χαρτοπαικτική λέσχη. Ένα τραπέζι στην ουσία, το οποίο ως επί το πλείστον γεμίζει από γυναίκες, γύρω στα 45-50.  Ένα καφέ απαρατήρητο, που θα πρέπει να προσέξεις στο συγκεκριμένο σημείο για να το πάρεις χαμπάρι. Σε βοηθάει σε αυτό και η ροζ ταμπέλα του. Περπατώντας στο πεζοδρόμιο, πέρασα ακριβώς έξω από το καφέ και γύρισα στιγμιαία το κεφάλι μου, παρασυρόμενος από το φως που έφεγγε έξω από το τζάμι της πόρτας . Είδα στο βάθος μια ξανθιά γυναίκα, γύρω στα 50, καθισμένη πάνω από την πράσινη στρογγυλή τσόχα, με τσιγάρο στο στόμα να κοιτά τα δύο φύλλα που κράταγε στα χέρια της. Πίσω της έπαιζε ανοιχτή η τηλεόραση που κρεμόταν στον τοίχο του μαγαζιού, λίγο κάτω από το ταβάνι. Δεν στάθηκα παραπάνω. Θα ήταν και παρεξηγήσιμο. Έφυγα, έκανα  την βραδινή μου γυμναστική και γυρνώντας ακολούθησα το αντίθετο δρομολόγιο. Πέρασα πάλι έξω από το καφέ. Αυτή τη φορά στάθηκα μια-δυο στιγμές παραπάνω. Η ξανθιά, λες και είχα πατήσει το "Pause"  από την τελευταία φορά που πέρασα από κει , κρατούσε πάλι δυο φύλλα στα χέρια της. Τα κοίταζε σκεφτική με τσιγαριά στο στόμα. Déjà vu …  σκέφτηκα. Ζω σε μια πόλη, σε μια περιοχή, που τέτοιου είδους μίνι χαρτοπαικτικές λέσχες υπάρχουν σχεδόν σε κάθε τετράγωνο.  Παρόλο που από χαρτοπαιξία είμαι άσχετος, αυτό το τόσο στενάχωρο μαγαζάκι, με την μεγάλη ροζ ταμπέλα, που θα ταίριαζε περισσότερο σε κομμωτήριο παρά σε καφενείο,  μου φαίνεται πιο γραφικό απ’ όλα. Και ας έχει ένα μόνο τραπεζάκι στην ουσία. Λες και ανοίχτηκε από την... Λένα για τις φίλες της. Σαν τη ξανθιά που ίσως ακόμα και τώρα που γράφω αυτές τις αράδες, στέκεται μπροστά σε δύο τραπουλόχαρτα σκεπτόμενη… «Ντάμα ή Βαλέ? … Σκατά, έμεινα στον άσσο!»