Πριν από λίγες μέρες ήταν. Πρωινό Σαββάτου. Είχε ξημερώσει για τα καλά, αλλά κάτι ο μολυβένιος, συννεφιασμένος καιρός, κάτι η κούραση της εβδομάδας, με έκαναν να σηκωθώ με βαρύ κεφάλι. Ε, δεν είναι και λίγο πράγμα η μετακόμιση που μόλις τελειώσει. Διανύοντας την εβδομάδα προσαρμογής, που λέγαμε και στο στρατό, μέσα στο νέο μου σπίτι, σηκώθηκα πιασμένος. Έφτιαξα καφέ και βγήκα στο μικρό μπαλκόνι για να τον απολαύσω καπνίζοντας ένα τσιγάρο. Στο προηγούμενο σπίτι που έμενα, η θέα από το εκεί μπαλκόνι ήταν παρεμφερής με την τωρινή. Γκρίζες πολυκατοικίες γύρω γύρω, μικρά και μεγάλα μπαλκόνια περιμετρικά του ακάλυπτου χώρου, φωνές μικρών παιδιών, θόρυβοι καθημερινότητας. Τώρα μία από τα ίδια, με την διαφορά πως επειδή μένω σε χαμηλότερο όροφο, κάποια διαμερίσματα είναι φάτσα απέναντι μου. Βγαίνω λοιπόν έξω, ανάβω τσιγάρο, πίνω λίγο καφέ και το μάτι πέφτει ασυναίσθητα στο απέναντι μπαλκόνι. Για την ακρίβεια έπεσε πάνω σε κάτι που κρεμόταν από αυτό. Ένα μαύρο, διαφανές, δαντελωτό εσώρουχο τάνγκα. Και δίπλα δεξιά και ένα άλλο ενώ αριστερά κρεμόταν ένα μαύρο σουτιέν. Το πάνω μου κεφάλι με μιας ξύπνησε. Ίσως επειδή ξύπνησε πρώτα το κάτω. Στεκόμουν ακίνητος, κάπνιζα, έπινα καφέ και κοίταζα τη σειρά εσωρούχων, σα να ήταν σε βιτρίνα.
-Ποιο αιθέριο, αγγελικό πλάσμα να φορούσε άραγε αυτά τα μαύρα «φτερά» στις καμπύλες του?... σκεφτόμουνα.
Μετά από λίγο βγήκε η ιδιοκτήτρια τους να κάνει δουλειές στο μπαλκόνι. Δεν την είχα ξαναδεί. Ήταν μεσόκοπη, μικρός κουβάς, με ανακατωμένο μαλλί και ρόμπα από μπιτζαμάδικο. Κυρά Κατίνα της διπλανής πόρτας. Κάτι με χάλασε. Έβηξα αυθόρμητα, ήπια μια γουλιά καφέ και μπήκα μέσα. Σκεφτόμουν… Περιτυλίγματα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου